حکمت 3

معاشرِ خوب، کسی است که فرصتِ آلوده‌زيستن به آدم ندهد. حالا، به کسی که سعی در آلوده‌ساختنِ آدم دارد، چه بايد گفت؟ نمی‌دانم! ذغالِ خوب؟!

حکمت 2

آدميزاد، خيلی زودتر از آنچه غالباً می‌پنداريم، شکل می‌گيرد. خُلقيّات، اگرنه زودتر، دستِ‌کم همراه با آخرين مراحلِ رشدِ بدنی، شکل‌ می‌گيرد. بنابر اين، هرگز اميدوار نباشيد که آدمی بعد از 17-16 سالگی، تغييرِ خُلقيّات و روحيّه بدهد. احمدِ پوده، همو که بوده!

حکمت 1

بعضی از شکل‌هایِ رفتاری، ريشه در شکلِ معيشتِ انسان‌ها دارد، و اگر اين شکلِ معيشت، طولانی شده باشد، هرگز، حتّی با تغييرِ شکلِ معيشت نيز، دگرگون نمی‌شود؛ مگر رویِ تخته‌یِ مرده‌شورخانه!!

حکمت‌ها

اين عبارات که بر آن نامِ «حکمت» می‌نهم، و به فالبِ «اندرز» ارائه می‌شود، بر يک‌عمر تجربه و تأمّل استوار است. اين را می‌دانم که در انسانِ ايرانی، اندرز بی‌فايده است. ايرانی، اصولاً اهلِ آموختن نيست. از خودش نمی‌آموزد؛ تا چه رسد به ديگری! امّا کلماتِ حکمت و اندرز، اين ويژگی را دارد که گاهی باعثِ تلنگر می‌شود؛ به کمکِ برجسته‌شدنِ تجربه، و تبديلِ آن به «دانسته‌یِ درونی» می‌آيد. همين و بس.